باز هم کاش...

 

كاش مي شد
کاش می شد قلبها آباد بود
کینه و غمها به دست باد بود
کاش می شد دل فراموشی نداشت
نم نم بارون هم آغوشی نداشت
کاش می شد کاشهای زندگی
گم شوند پشت نقاب زندگی
کاش می شد کاشها مهمان شوند
در میان غصه ها پنهان شوند
کاش می شد آسمان غمگین نبود
ردپای قهر و کین رنگین نبود

کاش میشد اشک را تهدید کرد
فرصت لبخند را تمدید کرد
کاش میشد از میان لحظه ها
لحظه ی دیدار را تجدید کرد

با من امشب چیزی از رفتن نگو
نه نگو، از این سفر با من نگو
من به پایان می رسم از کوچ تو
با من از آغاز این مردن نگو

کاش میشد لحظه ها را پس گرفت
کاش میشد از تو بود و با تو بود
کاش می شد در تو گم شد از همه
کاش میشد تا همیشه با تو بود

کاش فردا را کسی پنهان کند
لحظه را در لحظه سرگردان کند
کاش ساعت را بمیراند به خواب
ماه را بر شاخه آویزان کند

کاش می شود ...

 

کاش میشد تا خدا پرواز کرد  

                پای دل از بند دنیا باز کرد                    

                                      کاش میشد از تعلق شد رها

                                                             بال زد همچون کبوتر در هوا

  کاش میشد  این دلم دریا شود

                  باز عشقی اندر او پیدا شود

                                        کاش میشد عاشقی دیوانه شد

                                                             گرد شمع یار چون پروانه شد

 کاش میشد جان ز تن بیرون شود

                 چشم از هجران او پر خون شود

                                          کاش میشد از خدا غافل نبود

                                                              کاش در افکار بی حاصل نبود

 کاش میشد بر شیاطین چیره شد

                  تا رها از بند با این شیوه شد

                                          کاش دستم را بگیرد توی دست

                                                           تا شوم از دست او من مست مست

 کاش میشد مست باشم تا ابد       

                 سر بر آرم دست افشان از لحد

                                       کاش میشد تا که در روز جزا

                                                           شاد باشم از عمل پیش خدا

  

 کاش میشد یک نفس دیدار یار

               تا شوم مدهوش ؛ گردم بیقرار              

                                       کاش میشد با خدا شد همنشین 

                                                          جنت و دوزخ ؛ یا اندر زمین


 

کاش ...

 

کاش میشد توبه کرد
ای دریغ از من که این همت ندارم ای خدا


کاش میشد توبه کرد
ای دریغ از من که بر زیر گناه
مثل پیری ناتوان
قد خمیده
دل چروک
مثل کوهی ریخته
مثل روباه مریض
طاقت توبت ندارم ای خدا

کاش میشد توبه کرد
کاش میشد از مسیر عافیت
لحظه ای رد میشدیم
کاش فرصت میشد و
با تو هم سد میشدیم
سدی از نوع خدا
سدی از نوع رسول
سدی از نوع امیر المومنین
کز گنه رد میشدیم