هر که در سینه دلی داشت به دلداری داد

                                 دل نفرین شده ماست که تنهاست هنوز

 

 

رنگ گل-ابوالقاسم لاهوتی

 

ترسم آزاد نسازد زقفس صیادم

آنقدر تا که رود راه چمن از یادم

بس‌که ماندم به قفس، رنگ گل از یادم رفت

گرچه با عشق وی از مادر گیتی زادم

روز خوبی هم اگر داشته‌ام یادم نیست

گوئیا یکسره از لانه به دام افتادم

آتش از آه به کاشانه‌ی صیاد زنم

گر ازاین بند اسارت نکند آزادم

شور شیرین و شکرخنده‌ی دلداری نیست

ورنه من در هنر استادتر از فرهادم

بارها دست اجل گشت گریبان‌گیرم

بازهم دامن عشق تو زکف ننهادم

دگر این شکوه زمن پیش رقیبان ظلم‌است

من که بی‌چون و چرا هرچه تو گفتی دادم

گرچه باشد غم عالم به دل لاهوتی

هیچ‌کس درغم من نیست، ازآن دل‌شادم

 

 

مجنون شیدا ....

 

به  مجنـــون گفت روزي ســـارباني          چرا بيــــهوده در صحـــــرا دواني ؟

اگربا لــيلي ات بودي ســــــر و كــار         من او را د يــد مش با ديگـــــري يار

سر و زلفش به دست ديــگران است         تو را بيهوده در صحرا  د وان است

ز حرف ساربان مجـــنون فغــان كرد         جوابـــش ايـن ربـــــاعي را بيان كرد

درخت بي ثــــمر هــر كس نشــــــاند         دواي درد مجـــــــــــنون را بــدانـــد

ميان عاشق و معشــوق رمزي است         چـــه دانـد آنــكه اشــــتر ميچـــراند؟

بگفتــــا ســاربان :هان اي بد اخــــتر         گنـــــاهي از محبــــّــت نــيست بد تر

تو را  ايــــــزد به تــوبه امر فرمــود         برو از عــــشق ليــــلا توبه كن زود

چوبشنيد اين سخن مجنون فغان كرد         دو دســـت خـويش را بر آسمان كرد

بگـفـــــتا : تــــوبه كردم تـــوبه اُ ولا         ز هر چــيــزي به غير از عشق ليـلا

 

 

دردي ست در دلم كه مداوا نمي شود

 بر گِل نشسته بخت من و پا نمي شود

 دست كرم نشانه مرد است و مرتبت

 تير چراغ برق كه آقا نمي شود

 بي ريشه سر بلند غبار است"كوه نيست

 هر لات بي پدر كه مسيحا نمي شود...

 

ما پشت خود را پيش هر كس خم نكرديم

 كاري كه كردند آشنايان ما نكرديم

 با اينكه پامان زخم راه زندگي بود

 هر كفش صاحب مرده اي را پا نكرديم

 

بنازم....

 

   گدایان بهر روزی طفلشان را کور می خواهند

   طبیبان جمله مخلوق را رنجور می خواهند

   تمام مرده شویان راضیند بر مردن مردم

    بنازم مطربان چون خلق را مسرور می خواهند

 

 

علت عاشق ز علتها جداست ...

 

زندگي زيباست چشمي باز کن
گردشي در کوچه باغ راز کن

هر که عشقش در تماشا نقش بست
عينک بدبيني خود را شکست

علت عاشق ز علتها جداست
عشق اسطرلاب اسرار خداست

من ميان جسمها جان ديده ام
درد را افکنده درمان ديده ام

ديده ام بر شاخه احساسها
ميتپد دل در شميم ياسها

زندگي موسيقي گنجشکهاست
زندگي باغ تماشاي خداست

گر تو را نور يقين پيدا شود
ميتواند زشت هم زيبا شود

حال من در شهر احساسم گم است
حال من عشق تمام مردم است

زندگي يعني همين پروازها
صبحها، لبخندها، آوازها

 

 

گر با غم عشق سازگار آید دل
با مرکب آرزو سوار آید دل
 گر دل نبود کجا وطن سازد عشق
گر عشق نباشد به چه کار آید دل

 

 

من که از آتش دل چون خم می در جوشم
                                             مهر بر لب زده خون می‌خورم و خاموشم
قصد جان است طمع در لب جانان کردن
                                             تو مرا بین که در این کار به جان می‌کوشم
من کی آزاد شوم از غم دل چون هر دم
                                             هندوی زلف بتی حلقه کند در گوشم
حاش لله که نیم معتقد طاعت خویش
                                             این قدر هست که گه گه قدحی می نوشم
هست امیدم که علیرغم عدو روز جزا
                                             فیض عفوش ننهد بار گنه بر دوشم
پدرم روضه رضوان به دو گندم بفروخت
                                             من چرا ملک جهان را به جوی نفروشم
خرقه پوشی من از غایت دین داری نیست
                                             پرده‌ای بر سر صد عیب نهان می‌پوشم
من که خواهم که ننوشم بجز از راوق خم
                                             چه کنم گر سخن پیر مغان ننیوشم
گر از این دست زند مطرب مجلس ره عشق
                                             شعر حافظ ببرد وقت سماع از هوشم

 

نفس ...

 

هر که دارد نفسی ، هم نفسی می خواهد

نفس خسته ی ما هم ، نفسی می خواهد !