مجنون شیدا ....
به مجنـــون گفت روزي ســـارباني چرا بيــــهوده در صحـــــرا دواني ؟
اگربا لــيلي ات بودي ســــــر و كــار من او را د يــد مش با ديگـــــري يار
سر و زلفش به دست ديــگران است تو را بيهوده در صحرا د وان است
ز حرف ساربان مجـــنون فغــان كرد جوابـــش ايـن ربـــــاعي را بيان كرد
درخت بي ثــــمر هــر كس نشــــــاند دواي درد مجـــــــــــنون را بــدانـــد
ميان عاشق و معشــوق رمزي است چـــه دانـد آنــكه اشــــتر ميچـــراند؟
بگفتــــا ســاربان :هان اي بد اخــــتر گنـــــاهي از محبــــّــت نــيست بد تر
تو را ايــــــزد به تــوبه امر فرمــود برو از عــــشق ليــــلا توبه كن زود
چوبشنيد اين سخن مجنون فغان كرد دو دســـت خـويش را بر آسمان كرد
بگـفـــــتا : تــــوبه كردم تـــوبه اُ ولا ز هر چــيــزي به غير از عشق ليـلا