همه عالم خروش و جوش از آن است                 که  معشوقی  چنين   پيدا  نهان  است

   ز هر  يک  ذره  خورشيدی   مهياست                  ز  هر  يک   قطره ای  بحری  روان است

  اگر   يک   ذره   را   دل   بر   شکافی                   ببينی   تا  که اندر  وی  چه  جان  است

  از  آن  اجسام    پيوستست  در  هم                     که    هر   ذره   به ديگر   مهربان   است

  نه   توحيد  است   اينجا  نه    تشبيه                   نه کفر است و نه دين نه هر دو آن است

  اگر      جمله   بدانی    هيچ    دانی                    که اين  جمله  نشان از بی نشان است

  دل    عطار   تا   شد   غرق  اين  راه                    همه   پنهانيش    عين     عيان    است