ما غرق گناهيـــم، ولي پــــــــاک سرشتيم

 

حسرت زده ي يک وجب از خاک بهشتيم

 

شــــــکرانه ي زايل شــدن ِ حالت اغمــــا

 

از خوردن آن ميــوه ي ممنوعــه گذشتيـم

 

هر چند که اليـــاس، بسي وسوسـه ها کرد

 

امّا چو پــــري، بنــــده ي خنّــــاس نگشتيم

 

غفلـــت بکُشد يونُــــس ِ جان، در دل ماهي

 

چون غمزه ي هستـي به دل مزرعه کِشتيم

 

افســــوس که اين مـــاه مبـــارک به سر آمد

 

در دفتـــــــر اعمــــــال، ثــــوابي ننوشتيــم