نشستم به بخت خودم گریه کردم 

دوباره  به   حال   بدم  گریه کردم  

عجب روزگاری ٬ عجب سرنوشتی 

به بخت بد و روزگار خودم گریه کردم  

ملک  بودم   و   آدمی   گشته ام 

و من زین که " آدم " شدم گریه کردم  

دروغ  و  دورویی ٬ وفا را ؟  نجویی 

چه دردی چه زخمی باز هم گریه کردم  

تنفر   ز  مهر  و خیانت  به پاکی 

من  اما  به حال  دلم گریه کردم  

کجا شد مروت چه شد سادگی؟ 

ندانم  چرا   باز هم  گریه کردم؟  

نشستم ٬شکستم ز نیرنگ یاران 

چو دیدم  جفا با دلم ٬ گریه کردم  

پناه غمی  اشک  !  فریاد غم

ز دست  دل و بار غم گریه کردم