بس که در لقمه من سنگ نهفته ست فلک بی تامل نگذارم به جگر دندان را
(صايب)
+ نوشته شده در ۱۳۸۹/۰۵/۰۱ ساعت 19:29 توسط ashegh hovida
قایقی خواهم ساخت خواهم انداخت به آب دور خواهم شد از این خاک غریب که در آن هیچ کسی نیست که در بیشه عشق قهرمانان را بیدار کند قایق از تور تهی و دل از آرزوی مروارید همچنان خواهم راند نه به آبی ها دل خواهم بست نه به دریا پریانی که سر از آب به در می آرند و در آن تابش تنهایی ماهی گیران می فشانند فسون از سر گیسوهاشان همچنان خواهم راند همچنان خواهم خواند دور باید شد ، دور مرد آن شهر اساطیر نداشت زن آن شهر به سرشاری یک خوشه انگور نبود هیچ آیینه تالاری ، سرخوشی ها را تکرار نکرد چاله آبی حتی ، مشعلی را ننمود دور باید شد ، دور شب سرودش را خواند نوبت پنجره هاست همچنان خواهم خواند همچنان خواهم راند پشت دریاها شهری است که در آن پنجره ها رو به تجلّی باز است بام ها جای کبوترهایی است که به فواره هوش بشری می نگرند دست هر کودک ده ساله شهر شاخه معرفتی است مردم شهر به یک چینه چنان می نگرند ، که به یک شعله ... به یک خواب لطیف خاک ، موسیقی احساس تو را می شنود و صدای پر مرغان اساطیر ، می آید در باد پشت دریاها شهری است که در آن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است شاعران وارث آب و خرد و روشنی اند پشت دریاها شهری است قایقی باید ساخت