در دلـم بـود كـه آدم شوم؛ امّا نشدم

ماييم ودلي، نهفته غم ها در او

خون موج زند، چو دل مينا در او

يك دل دارم ، هزار دلبر از پي

چرا بايد تظاهر كنم كه خوشحال وراضي ام

چرا بايد تظاهر كنم همه چيز موافق ميل من است

چرا بايد تظاهر كنم هر چيزي سر جاي خودش است

نه نمي توانم ،  ونمي خواهم ديگر تصنعي زندگي كنم

من خوشحال وراضي نيستم

هيچ چيز مطابق ميل من نيست

وهيچ چيزي سر جاي خودش قرار ندارد

غم سينه ام را مي فشارد

بغض ناشناخته اي گلويم را گرفته

به چشمان بچه هايم نگاه ميكنم انان خيلي زود مي فهمند

مادر غمگين است وفقط بمن زل مي زنند

انان ميدانند فشار زندگي بر شانه هايم سنگيني ميكند و در زير

بار اين فشار تا ميشوم

من انان را بوجود آوردم ، پس بايد باز متظاهر باشم

گرچه دوست ندارم :

عمر پا بر دل من می نهد و مي گذرد ...
خسته شد چشم من از اين همه پاييز و بهار
نه عجب گر نكنم بر گل و گلزار نظر
در بهاری كه دلم نشكفد از خنده يار

                                                    مشيري  

نه نغمه^ء نی خواهم و نه طرف چمن

 نه یار جوان , نه باده صاف کهن

خواهم که به خلوتکده ای از همه دور

من باشم ومن باشم ومن باشم ومن))))

                                        اخوان ثالث

گفتا من آن ترنجم کاندر جهان نگنجم 

گفتم به از ترنجی لیکن به دست نایی

گفتا تو از کجایی که آشفته می‌نمایی
گفتم منم غریبی از شهر آشنایی

گفتا سر چه داری کز سر خبر نداری
گفتم بر آستانت دارم سر گدایی

گفتا به دلربایی ما را چگونه دیدی
گفتم چو خرمنی گل در بزم دلربایی

گفتم که بوی زلفت گمراه عالمم کرد
گفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آید

گفتم که نوش لعلت ما را به آرزو کشت
گفتا تو بندگی کن کاو بنده‌پرور آید

فقير كوري ، با گيتي آفرين مي گفت

كه ايزد وَصف توآلكَن زبانِِ ِ تحسينم

به نعمتي كه مرا داده اي، هزاران شُكر

كه من  نه درِ خور لطف عطاي چندينم

خسي گرفت گريبان كور وبا اوگفت:

كه تا جواب نگويي، زپا ننشينم

من ار سپاس جهان آفرين كُنم ، نه شگفت

كه تيز بين وقوي پنجه تر ز شاهينم

ولي تو كوري ونا تندرست وحاجتمند

نه جون مني ، كه خداوند جاه و تمكينم

چه نعمتي است تورا ، تا به شُكر آن كوشي؟

به حيرت اندر، از كار چو تومسكينم

بگفت كور: كزين به چه نعمتي خواهي